He
verdikkie! Stomme TTM ook! Waar zit toch de uit knop van dat geheel? Was het dus afgelopen weekend pasen en dat vond ik niet bepaald een feest. Werd heel treurig van al die mensen die (verplicht) met familie leuke dingen gingen doen en ik zat daar in mijn upje thuis te zitten want ik heb geen familie die leuke dingen wil doen. Mijn vader gedraagt zich als een struisvogel dus daar heb ik ook al niks aan en tja, geen broers, zussen of relatie… dus, Pasen in mijn eentje. En daar ging ik hoor, ik heb toch zitten trekken, verschrikkelijk. Ben wat dat betreft bij dat ik weer aan het werk moest (maar dat was dan ook de enige reden om blij te zijn weer aan het werk te moeten) want daar blijf ik er makkelijker vanaf.
Ik weet niet  hoe groot de schade is, durf niet in de spiegel te kijken… vind mezelf oliedom en kan maar niet begrijpen dat ik weer begonnen ben. Maarja, is dat niet de vraag die ons allen bezig houdt? Wat is de trigger en hoe voorkom je dat?
Zodra ik het weet van mezelf schrijf ik het op…

groetjes
Karin

Nou
het is nog steeds moeilijk. Zit bijna elke dag aan mijn haar te frummelen. Maarrrr… ik trek het er niet uit. Ik wil het wel, echt heel graag zelfs maar ik hou mezelf dan voor dat dat dus echt ronduit belachelijk is. Heb vandaag uitgerekend dat wanneer mijn haar inderdaad elke maand 1,25 cm zou groeien (gemiddelde groeisnelheid van haar) dat ik dan wanneer ik naar Patagonie ga dus 10 langer haar heb dan nu. Nu ga ik wel naar de kapper tussendoor, maar de plek die dus kaal was heeft dan ook haar van minimaal 10 cm lang en dus hoop ik dat het dicht genoeg gegroeid is om een kort kapsel te hebben. Want ja, er zit nu wel weer haar maar het ziet er nog niet uit. Ben best bang dat een deel niet meer terug zal komen en dat het altijd een rare plek zal worden.
Zelfs nu ik dit type frummel ik nog aan mijn haar, het is wat….

met andere woorden, stoppen gaat niet vanzelf en kost erg veel beheersing…

Ben sinds 31 december trekvrij… dat (be)valt wel maar niet mee…
Vandaag is het moeilijk en ik heb geen enkel idee waarom. Heb geen slechte dag, de zon schijnt, heb zelfs op mijn balkon zitten lezen. Maar toch, ik zet al de hele dag aan mijn haar te frummelen. Heb er niet aan getrokken en er is ook geen een gesneuveld maar ik zit er wel heel erg dichtbij. Zo raar, als ik daar nu toch eens achter kon komen, waarom zo lang niet en dan ineens wel… (bijna wel).

Het is in elk geval erg prettig om steeds van allerlei mensen te horen: het gaat echt goed he? En: elke week als ik je zie is het dichter gegroeid! Mijn doel: met een leuk kort kapsel eind oktober op reis.
Dat gaat me toch lukken, verdikkie!

Karin

Hallo allemaal,

een nieuw jaar, dus een nieuw begin! Op de een of andere manier heeft de jaarwisseling toch altijd een effect op mij, dat ik dan denk: nu kan ik opnieuw beginnen! Waarom ik dat dan niet kan op 24 december of op 14 juni is mij een raadsel maar nu dus wel.
Van 30 op 31 december heb ik slecht geslapen, ik heb de hele nacht liggen woelen en denken, ik was van plan mijn haar af te scheren en was bang dat de kapper zou weigeren. Sowieso wist ik niet of de kapper wel open zou zijn en tja..hoe zou dat er dan gaan uit zien. Piekerdepieker….En dat terwijl ik niet van de piekeritis ben en meestal slaap als een blokje. 31 december brak aan, de kapper was open en ik…ik ben niet gegaan. Ik zag het niet zitten, durfde het niet. Bang voor de reacties uit de omgeving enz. een kaal hoofd, dat ziet er toch niet uit? Nee, dit ook niet…hmmm. In elk geval was er iemand die mij schreef: ok, kaalscheren, prima, maar in de winter?? Dat is dom. Tja. Zit wat in. Een collega wees me erop dat ik moest doen wat ik niet kon laten maar dat zij het wel degelijk heel erg jammer zou vinden want ik had tenslotte wel erg mooi haar! En ik denk dat dat ook wel erg heeft meegeholpen aan de beslissing. Ik probeer nu naar mijn haar te kijken en te denken: mooi! Mooi haar!
Nu is die collega niet de enige die het idee an houden van je haar in mijn hoofd heeft gebracht, eerlijk is eerlijk, normaal ben ik gewend dat ik advies geef, dat ik raad geef, dat ik probeer mensen te troosten. Maar daar ineens uit het niets kwam een elfje en zij vertelde dat zij de knop had omgedraaid. Nu al weer 2 jaar geleden. Bijna haar hele leven getrokken en nu…gewoon het besluit genomen dat het wel heel erg jammer was om haar te verliezen, zelfs met borstelen. Dat ze haar haar was gaan vertroetelen. Ze was het zo erg gaan vinden om haar kwijt te raken dat ze niet meer trekt tot nu toe. Hartstikke mooi!!! Die schakelaar ga ik ook proberen te vinden in mijn hoofd. Het goede nieuws is: ik denk nog niet in termen van zonde van mijn haar maar ik ben wel trekvrij sinds 31 december. Ik ga naar een record toe werken want in oktober wil ik met een leuk kort kapsel door Zuid Argentinie lopen!!
Ik hou jullie op de hoogte enneh, probeer die tip van Elfje eens uit, vertroetel je haar, (of zoals ik dan altijd zeg: die drie sprieten die ik nog heb), ga er van leren houden!!!

Groeten
Karin

Zo dan, dat was de vakantie. Ik heb echt van verschillende mensen de vraag gehad wat ik had met mijn haar en stuk voor stuk voor stuk was de reactie dat het dan wel heel stoer was dat ik toch op vakantie ging en ging zwemmen enz.
We zijn oa ook nog op een boot weg geweest, de zee op en een van de turkse medewerkers vroeg aan me wat ik had en hij raadde me het volgende haargroeimiddel aan (jaja): knoflook roosteren tot het zwart wordt aan de buiten kant, dan de zachte binnenkant fijn wrijven en op de plek smeren, 2x per week. Nou, ik heb de man hartelijk bedankt voor zijn bezorgdheid maar ik vermoed niet dat het me wat oplevert of wellicht wordt het haar erg onaangenaam….hahaha.

in elk geval, ik heb het overleefd, heb ook eerlijk tegen mijn reisgenoten gezegd dat ik er erg tegenop had gezien maar men bleef gelukkig heel normaal tegen me doen. Nu nog de foto’s afwachten…

groetjes
Karin

zondag ga ik op vakantie en ik zie er tegen op. Heel erg. Aan een kant heb ik er heel veel zin in maar aan de andere kant zou ik het liefste niet gaan.  En dat allemaal vanwege dat stomme ttm. Ik heb werkelijk een enorme kale plek ondertussen en stoppen ho maar. Ik heb er de puf gewoon niet voor. Ik stond ingeschreven bij een aantal relatiesites maar ik heb me uitgeschreven, het heeft geen nut, zodra ze me zien rennen ze toch gillend weg.
Maarja, zondag ga ik dus op reis, met een groep, en ja, dan worden er foto’s gemaakt en mensen zullen me bekijken en vragen stellen en ik kan weer gaan uitleggen wat ik heb zodat mensen weer kunnen denken dat ik totaal abnormaal ben. Want ze reageren meestal wel erg aardig maar ondertussen weet je toch niet wat ze echt denken. en verder wil ik gewoon niet op de foto en niet op de video, ik ben weer dikker geworden en heb een reet als een nijlpaard (ja, de rest is mooi slank hoor, mijn boven en onderkant horen alleen niet bij elkaar) en ik heb dus een kale kop. Had ik de moed om alles af te scheren deed ik dat, maar dat durf ik niet. Ik ga trouwens tennissen in Turkije, dus veel sporten. Veel tennissen en als het aan mij ligt ook vaak zwemmen…zwemmen? Tja, ik zal wel moeten met mijn kop zodat iedereen het ziet maar zin er in heb ik niet. Verder hoopte ik nog dat er wellicht een leuke jongen tussen zou zitten, nou daar hoef ik me geen zorgen om te maken de mannen zijn allemaal boven de 50 en sommige boven de 70! Hoe ik er bij kom dat ik op een jongerenreis ga? Geen idee. Nouja, wat zou het ook, een man ziet me toch niet staan en anders rent ie wel gillend weg zodra hij mij naakt ziet want nouja… laat maar.
Bah.

Hallo hallo

lang niks geschreven. Sorry
Het gaat nog steeds helemaal niet goed. Ik kan gewoon op dit moment niet stoppen, hoe graag ik dat ook zou willen. Over een maand ga ik een week tennissen in Turkije, ik zie nu al op tegen de foto’s…
De afgelopen tijd is me ook heel erg vaak gevraagd wat ik had. Een keer in een winkel (nouja, niet zomaar een winkel, een waar ik vroeger veel kwam die spelletjes verkoopt –> WirWar in Groningen) De eigenaresse had ineens zoiets van: joh, wat heb jij eigenlijk. Ze was oprecht geinteresseerd. Verder was er een collega die het maar aan een andere collega had gevraagd. Gelukkig kon ze het uitleggen en de eerste reactie was: oh maar doet dat niet heel veel pijn??? Nou nee dus… ik heb haar maar de link van mijn website gemaild. Hopelijk begrijpt ze het dan een beetje. Maar de allerliefste reactie heb ik eigenlijk indirect gekregen… een collega van het buurlab vroeg aan een vriendin van mij wat ik had en natuurlijk legde mijn vriendin dat gewoon uit. De reactie was heel spontaan: Ooooh, gelukkig!!! Ik was al bang dat ze een hersentumor had!!!!!! Nuja, dat is toch hartstikke lief?

Nouja, misschien moet ik op dit moment ook niet mijn best willen doen, het is niet alsof mijn leven zo geweldig was afgelopen tijd, ik zit nog altijd in spanning of ik nu een vaste aanstelling ga krijgen of op 31 december op straat sta en mijn moeder is in juli overleden. Voldoende om er even niks mee te kunnen hoewel het denkelijk nog steeds niet echt tot me door gedrongen is. Wat dat betreft zie ik heel erg op tegen de winter met mijn winterdepressie. Ik voel het nu al een beetje opkomen, slaap meer, word moeilijk wakker en ben makkelijk van slag. Nuja, we zien wel hoe we er doorrollen, er is nog altijd lichttherapie!

Dus nu, zo gaat het.

Nog even een reactie op Sandra: jammer dat het je toch veel geld heeft gekost en je weinig heeft opgeleverd. Je hebt helemaal gelijk dat we het zelf moeten doen, dat is ook de reden dat ik niet meer naar Nijmegen ga. Als ik nu wist dat therapie me nu zou helpen deed ik het en het heeft bij mij al eens gewerkt, maar op dit moment zou het verspilde moeite zijn.
Misschien kunnen we elkaar de komende tijd wat steunen?

Groetjes
Karin

Verdorie
afgelopen dinsdag is het weer mis gegaan. Ik heb geen ideewaarom eigenlijk, of het iets op het werk was of wat anders maar feitis gewoon: ik trek weer. Eigenlijk dubbel balen want ik kreeg juist netvan iemand een mail dat ze me niet had gemaild totdat ze niet meer troken dat was nu dan eindelijk gelukt en nu begin ik weer. Ik baal er van.Dinsdag komt de kapster, ik hoop dat die me weer onbewust op het juistespoor brengt.

Tot en met gisteren geteld ben ik 19 dagen trekvrij. Vandaag echter zijn er 3 gesneuveld. Toch ga ik wel verder met tellen. Beetje flauw misschien maar deze drie waren zo bewust dat ik het mezelf vergeef. Heb een rottijd. Heb zeer bewust de afgelopen week afscheid genomen van de enige man waar ik op dit moment echt van hou. Ik heb hem gevraagd mijn spullen terug te geven en de sleutel achter te laten, ik heb hem alles terug gegeven wat ik van hem heb gehad en waar voor mij emotionele waarde aan hangt. Alles is gegaan zonder dat we elkaar verder gezien hebben. Vreselijk moeilijk maar voor mij de enige weg. Morgen zouden we eigenlijk allebij bij dezelfde club sporten maar ik twijfel of ik zal gaan, weet niet of ik het aan kan. Ondanks die stress blijf ik van mijn haar af dus, totdat ik ga zitten lezen, dat is vragen om problemen. Maar ook dat ga ik overwinnen, mocht dat echt een probleem worden dan doe ik mooi mijn hoofddoek om (oh en by the way, die is gewoon effen wit, ze hadden geen vrolijke en deze is wel zo dat ie overal bij past natuurlijk).
Heb vandaag de kapster een mail gestuurd, wanneer ze kan knippen, ben benieuwd. Zie er natuurlijk tegenop terwijl het Jolanda echt niks uit maakt, die vindt het alleen maar heel triest voor mij. Zo lief. Zo heb ik dus ook haarverf in huis, drie kleuren en hoewel ik in elk geval van de ene weet dat het goed lijkt durf ik nu niet, te groot gat (of te weinig haar). Waar ik me echt heel kwaad om maak de laatste tijd trouwens is de reactie van in elk geval mijn moeder. Ik heb de laatste tijd, voor ik weer was gestopt met trekken vaak gedacht dat ik dan alles er maar af moest scheren. Dat mag niet van mijn ouders, dan kom ik het huis niet meer in. Niet echt een gemis maargoed, je doet het dan toch niet. Voor mijn moeder is er maar een ding aan de hand als je kaal bent en dat is dat je kanker hebt en dat is dus alleen aan haar voorbehouden en dan no moet je een pruik op. Dat je dus geen uitweg meer ziet en toch het lef hebt om je kop kaal te scheren en dan ook zo door het leven te gaan dat is geen optie volgens mijn moeder. Ik vind dat zeer kortzichtig. Sowieso, nu heb ik dit toch al wel 22 jaar ofzo en heb er zelfs een website over gemaakt die ik ook aan mijn ouders heb laten zien en nog durven ze tegen anderen te zeggen dat ik allopecia heb… jaja, want tja, DAN heb je een auto immuunziekte he, dan is het minder erg, voor hun dan…ze weigeren te accepteren naar de buitenwereld dat ik het zelf doe. Dat dat toch werkelijk ook wel een ziekte is met nu aanwijzingen dat het genetisch bepaald is dat wil er bij hun niet in want dat kan je toch niet verkopen aan de buitenwereld. Het is veel mooier als het dan allopecia is. Schijnbaar

Nou genoeg verbitterd geschreven, ik mag er trots op zijn dat ik nu bijna drie weken trekvrij ben, op naar de 144 dagen en verder, op naar een record!

Ik ben net twee dagen naar Bremen geweest, op stap met een groep en dan worden er natuurlijk foto’s gemaakt en die foto’s gaat iedereen dan weer zien want ze staan ook nog eens op internet. Ik haat foto’s van mezelf, vind mezelf ten eerste al niet echt een knappe verschijning en dan heb ik ook nog eens beduidend minder haar dan andere mensen (ja, ik wilde hier eigenlijk normale mensen schrijven maar omdat ik dus van mening ben dat we gewoon een genetische afwijking (en dus een ziekte!) hebben zijn wij per definitie wel normaal, alleen anders).  Nu dus, er was een link rondgestuurd, gelukkig een fotoalbum beveiligd met een wachtwoord en dus alleen toegankelijk voor eh, nouja, in elk geval niet de hele wereld zeg maar. Ik heb net met angst en beven alle foto’s bekeken: lijk ik erg dik (dik achterwerk heb ik) met korte pootjes? En meer nog: zijn mijn kale plekken te zien?? Ik heb er op geprobeerd te letten dat ik niet gefotografeerd werd maarja… Helaas was er dus een foto met mij vol ik beeld, baaaal. Ik heb mezelf er even uitgeknipt, ten eerste wil ik de anderen niet ineens te kijk zetten op internet en ten tweede wilde ik eigenlijk zelf ook wat onherkenbaar blijven zeg maar. Dit is het resultaat, aan een kant valt het me nog mee, mijn haar valt nog gunstig zeg maar…